چند عربده جو هم امده بودند و اتفاقاً سخنرانی هم کردند.

 به نام شریعتی بالا آمدند و حرف هایی زدند که شریعتی

 با آن ها بیگانه بود.

 همیشه ی تاریخ همین طور بوده است.

 یاد آن سخنرانی رحیم پور ازغدی افتادم در شریف که دعوت شده بود در مراسم بزرگداشت مطهری

 سخن بگوید و همه چیز گفت جز درباره ی مطهری.

 آدم های کوتوله پشت سر آدم های بزرگ خود را قایم می کنند تا بزرگ جلوه کنند.

 تنها دل خوشی ام به این است که حافظه ی تاریخ آن قدر زیاد نیست که کوتوله ها را به خاطر بسپارد.

 کوتوله ها مهمان امروز زندگی مان هستند و بس.

 مردان بزرگ، اتفاقاً بعد از مرگ رشد بیشتر پیدا می کنند،

 سی سال بعد ... البته اگر این آدم کوتوله ها بگذارند!

نقل از وبلاگ بی تدبیر

امروز و امشب را دستم به قلم نمی رود ،

پنجه هایم بحال خود نیستند ؛

 بفرمان نیستند ؛

 بیهوده می کوشم آرامشان کنم ،

 رامشان کنم ،

 یکباره چنان غافلگیر شده اند که هنوز گیجند ،

 هنوز گیجم !

 کلمات چنان شتابزده و سراسیمه در فضای خیالم چرخ می زنند ، شنا می کنند و به رقص آمده اند

 که هیچکدامشان دُم به دست نمی دهند .

 از دیروز صبح که پرهیبی از خواب بیدارم کرد هنوز زمام خویش را بدست نگرفته ام .

 حالا می فهمم چرا شمس تبریزی عمری بیتابی می کرد و یک جمله حرف نتوانست بزند ،

 یک بیت شعر نتوانست بسراید. نمی شود، برای نوشتن و گفتن و سرودن باید در سطح مولوی ماند،

 اگر به مرز شمس تبریزی قدم گذاشتی دیگر در اختیار خود نیستی ،

 آنجا جای رقصیدن های رقت بار است و دست افشانی های دردناک و مستانه ،

جای نشستن و گفتن نیست .

و من اکنون به نقطه ای در خیالم خیره شده ام و چشمانم ،

 همچون چشمان یک دیوانه ی خاموش ، در بهتی مرموز ،

 از دیدن باز مانده و از حرکت باز ایستاده و پلک زدن را از یاد بره است .

تا حال حرف زدن زبان را می شنیدم ، حرف زدن قلم را می خواندم ، حرف زدن اندیشیدن را ،

 حرف زدن خیال را و حرف زدن تپش های دل را ، حرف زدن بیتابی های دردناک روح را ،

 حرف زدن نبض را در آن هنگام که صدایش از خشم در شقیقه ها می کوبد

 و نیز حرف زدن سکوت را می فهمیدم ، ببین که چند زبان می دانم !

حرفهائی ست که باید زد اما نه به کسی ، حرفهای بی مخاطب ،

 و حرفهائی که باید به کسی زد اما نباید بشنود .

سخن از حرفهایی است به کسی ، به مخاطبی ، حرفهایی که جز با او نمی توان گفت ،

 جز با او نباید گفت ، اما او نباید بداند ، نباید بشنود .

 حرفهایی که مخاطب نیز نامحرم است !!! ...

خداوندا ... چه سری در ۲۹ خرداد است..

تو خود می دانی که تو را با او شناختم ! محمد را با او و خویش را هم با او !!

چه بنویسم که بزرگان عالم همه در ستایش او خط ها نوشته اند و حال این منم !

چند دقیقه وقت صرف کسی که همه چیز به من داده و من سعی می کنم از زیر دینش خارج شوم !

مگر می شود؟

آری، مگر می شود کسی را که همه چیز به تو بخشیده ، با چند جمله وصف کنی ؟

وصفش همان به که پروردگار خویش در قرآن می گوید :

ذَلِكَ مِنْ آيَاتِ اللَّهِ مَن يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِي وَمَن يُضْلِلْ فَلَن تَجِدَ لَهُ وَلِيًّا مُّرْشِدًا

اين از نشانه‏هاى [قدرت] خداست‏خدا هر كه را راهنمايى كند او راه‏يافته است

و هر كه را بى‏راه گذارد هرگز براى او يارى راهبر نخواهى يافت...

امروز احسان شریعتی پس از ۲۵ سال به ایران آمده و در حسینیه ارشاد از پدر خواهد گفت

در سحرگاه یکشنبه ۲۹ خرداد ماه تاریخ ایران لرزید و دردی جانکاه بر پیکر سرزمین ایران وارد شد،دردی را که هیچ وقت التیامی نیست، آری قلبی که برای بهروزی و آزادی انسانها میتپید و روحی که از عشق به خدا و مردم لبریز بود،در بارورترین دوران حیات از تپش بازماند و همه آنهائی را که با  خلق و خوی و صفا و روح پاکش مانوس بودند در غم و اندوه نشاند.

 آری دکتر شریعتی رفت و چهره در خاک کشید و کویر بی نگهبان ماند و بی پاسدار 

اکنون کارم سفر است

مسافری تنهایم

که در زبر کوله باری سنگین ،پشتم خم شده

و استخوانهایم به درد آمده است

و میروم و راه طولانی لحظه ها

در پیش رویم تا افق کشیده شده است

و از هر منزلی تا منزل دور دست دیگر ،لحظه ای است.

و این چنین من باید صد هزار ،میلیون ها  لحظه

را طی کنم.

تا برسم به یک روز

(دکتر علی شریعتی)

پیشاپیش سالروز شهادت ابر مرد تاریخ ایران و متفکر بزرگ ایران دکتر علی شریعتی را به تمام یاران و دوستان واقعی آن بزرگمرد تسلیت عرض میکنیم.

۲۹ خرداد ، سالروز عروج آسمانی دکتر تنهای مزینان گرامی باد.................................................